เวลา 05.45 น. ท้องฟ้ายังไม่พบกับตะวัน ไฟหน้าบ้านทุกๆบ้านก็ยังคงเปิดอยู่ทุกดวงเช่นเดิม ตัวผมเองก็นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้สักหน้าร้าน มาร์ททองหล่อ หลังมหาวิทยาลัย...ซึ่งเมื่อก่อนผมชอบตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตีห้า เพื่อตื่นมานั่งกินเบียร์ลำพังทีร้านนี้ และวันนี้ก็เป็นวันหนึ่งที่ผมอยากจะทำเช่นนั้นอีก แน่นอน ผมกำลังทำอยู่นี่ไงล่ะครับ
เบียร์เย็นๆหอมๆ ค่อยๆไหลซึมผ่านริมฝีปากเข้าไปอย่างช้าๆเป็นจังหวะเนิบๆ เหมือนกับชีวิตคนในยามเช้าที่ยังงัวเงียอยู่ ...ฟองเบียร์ที่ติดอยู่ที่หนวดก็ถูกปาดด้วยปลายลิ้นอย่างละเมียดละมัย เพลงสไตล์ลูกทุ่งดังอยู่เบาๆภายในร้าน แต่ทว่ามันก็ดังพอที่จะทำให้ผมได้ยินด้วย บรรยากาศเงียบๆ อากาศเย็นๆพอประมาณ เพลงเบาๆ และเบียร์อันแสนนุ่มละมุน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขสำหรับผมเหลือเกิน
ไก่ขัน...เสียงสัญญาณชีวิตดังขึ้นเป็นจังหวะ บ้างก็มาจากด้านซ้าย บ้างก็ขวา บ้างก็มาจากด้านหลัง ร้องรับขับขานกันเป็นทอดๆ มันเป็นเสียงแห่งธรรมชาติที่มีมาช้านาน และแม้วันเวลาจะผ่านไปสักเท่าใด มันก็ยังคงดังอยู่เช่นนั้นในทุกๆเช้าอย่างไม่มีบกพร่องหรือขาดหายไปแม้แต่วันเดียว(เว้นเสียแต่ว่า มันจะถูกต้มไปแล้วมันจึงจะส่งเสียงไม่ได้อีก....)
เบียร์เย็นๆหอมๆ ค่อยๆไหลซึมผ่านริมฝีปากเข้าไปอย่างช้าๆเป็นจังหวะเนิบๆ เหมือนกับชีวิตคนในยามเช้าที่ยังงัวเงียอยู่ ...ฟองเบียร์ที่ติดอยู่ที่หนวดก็ถูกปาดด้วยปลายลิ้นอย่างละเมียดละมัย เพลงสไตล์ลูกทุ่งดังอยู่เบาๆภายในร้าน แต่ทว่ามันก็ดังพอที่จะทำให้ผมได้ยินด้วย บรรยากาศเงียบๆ อากาศเย็นๆพอประมาณ เพลงเบาๆ และเบียร์อันแสนนุ่มละมุน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขสำหรับผมเหลือเกิน
ไก่ขัน...เสียงสัญญาณชีวิตดังขึ้นเป็นจังหวะ บ้างก็มาจากด้านซ้าย บ้างก็ขวา บ้างก็มาจากด้านหลัง ร้องรับขับขานกันเป็นทอดๆ มันเป็นเสียงแห่งธรรมชาติที่มีมาช้านาน และแม้วันเวลาจะผ่านไปสักเท่าใด มันก็ยังคงดังอยู่เช่นนั้นในทุกๆเช้าอย่างไม่มีบกพร่องหรือขาดหายไปแม้แต่วันเดียว(เว้นเสียแต่ว่า มันจะถูกต้มไปแล้วมันจึงจะส่งเสียงไม่ได้อีก....)
เช้าแล้ว...เมื่อตะวันโผล่ขึ้นแตะที่เส้นขอบฟ้า ขับไล่ความมืดสลัวออกไป ไฟหน้าบ้านแต่ละบ้านถูกปิดลงในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน ชีวิตเริ่มเร่งความเร็วขึ้นเป็นจังหวะตามความสว่างของแสงแดด พ่อค้าแม่ขายก็กำลังรีบจัดร้าน ก่อไฟขึ้นอย่างแข่งกับเวลาเพื่อที่จะได้ขายให้ทันกับจำนวนลูกค้าที่กำลังจะเริ่มตื่นขึ้นมาแล้วหาของใส่ปาก...ร้านขายไก่ทอดซึ่งเปิดวันนี้วันแรกก็ยังขลุกขลิกอยู่กับการตักไก่ขึ้นมาจัดวางใส่ถาด ไหนจะลูกๆของพวกเขาที่ตื่นมาแล้วก็เอาแต่จะขอเงิน ร้านขายกับข้าวยามเช้าก็กำลังใช้หนังยางมัดปากถุงอย่างชำนาญรวดเร็ว ร้านหมูปิ้งก็กำลังโหมไฟให้แรงได้ที่ก่อนที่จะเอาหมูที่เสียบไม้ไว้ขึ้นย่าง ป้าที่อยู่ใกล้ๆกับที่ผมนั่งก็กำลังเอาผลไม้ต่างๆมาวางตกแต่งหน้าร้านกาแฟยามเช้าของแกอย่างสวยงาม โดยที่พ่อค้าแม่ขายทุกคนต่างก็หวังว่าวันนี้จะมีเงินติดไม้ติดมือกลับไปบ้านบ้างเล็กน้อย ...
ในขณะที่ทุกชีวิตเริ่มต้นขึ้นในวันใหม่อย่างรีบเร่ง แต่ก็ยังมีหนุ่มสาวคู่หนึ่งขี่รถมาจอดหน้าร้านที่รถของเขามีถุงกับข้าวและข้าวสวยแขวนอยู่ที่มือจับด้านซ้ายซึ่งผมเดาว่าเขาคงจะมารอใส่บาตร ทั้งสองเข้ามานั่งคุยกันหน้าร้าน เขาและเธอพูดคุยกันอยู่บนม้าไม้ตัวหนึ่งเงียบๆเบาๆ กระหนุงกระหนิงกันอย่างน่ารักน่าอิจฉา ดูพวกเขาไม่ได้รีบเร่งอะไรเลยกับชีวิตในวันอาทิตย์อันแสนสบายนี้ ผู้หญิงนั่งขาไขว้ในมือข้างหนึ่งของเธอถือแก้วกาแฟร้อนๆ มืออีกข้างหนึ่งจับหางช้อนแล้วคนไปมา พร้อมกับก้มหน้าลงเป่าเพื่อไล่ความร้อนออกไปให้เหลือไว้แต่ความอุ่น ก่อนที่จะยื่นส่งให้ชายหนุ่มผู้โชคดีที่นั่งอยู่ข้างๆเธอรับไปดื่ม ...แต่เวลานั้นผมรู้สึกว่ามันรวดเร็วเสียเหลือเกิน เพราะไม่นานนักเขาและเธอก็ไปทำบุญร่วมชาติ ใส่บาตรร่วมขัน แล้วก็จากผมไปอย่างไม่ใยดี(เห้อ...ไม่อยู่ให้ผมเสพความงามของแฟนพี่ต่ออีกนิดล่ะคร๊า บ บ บ บ)
ในขณะที่ทุกชีวิตเริ่มต้นขึ้นในวันใหม่อย่างรีบเร่ง แต่ก็ยังมีหนุ่มสาวคู่หนึ่งขี่รถมาจอดหน้าร้านที่รถของเขามีถุงกับข้าวและข้าวสวยแขวนอยู่ที่มือจับด้านซ้ายซึ่งผมเดาว่าเขาคงจะมารอใส่บาตร ทั้งสองเข้ามานั่งคุยกันหน้าร้าน เขาและเธอพูดคุยกันอยู่บนม้าไม้ตัวหนึ่งเงียบๆเบาๆ กระหนุงกระหนิงกันอย่างน่ารักน่าอิจฉา ดูพวกเขาไม่ได้รีบเร่งอะไรเลยกับชีวิตในวันอาทิตย์อันแสนสบายนี้ ผู้หญิงนั่งขาไขว้ในมือข้างหนึ่งของเธอถือแก้วกาแฟร้อนๆ มืออีกข้างหนึ่งจับหางช้อนแล้วคนไปมา พร้อมกับก้มหน้าลงเป่าเพื่อไล่ความร้อนออกไปให้เหลือไว้แต่ความอุ่น ก่อนที่จะยื่นส่งให้ชายหนุ่มผู้โชคดีที่นั่งอยู่ข้างๆเธอรับไปดื่ม ...แต่เวลานั้นผมรู้สึกว่ามันรวดเร็วเสียเหลือเกิน เพราะไม่นานนักเขาและเธอก็ไปทำบุญร่วมชาติ ใส่บาตรร่วมขัน แล้วก็จากผมไปอย่างไม่ใยดี(เห้อ...ไม่อยู่ให้ผมเสพความงามของแฟนพี่ต่ออีกนิดล่ะคร๊า บ บ บ บ)
ผมนั่งยิ้มๆอยู่ลำพังเพราะภาพอันน่ารักของพวกเขา และด้วยใบหน้าอันเรียวคมของหญิงสาวกับสีผิวที่คมเข้มมันช่างบาดใจผมดีเหลือเกิน ความสุขเล็กๆได้เกิดขึ้นแล้ว เกิดขึ้นเพราะผมได้เห็นคนอื่นมีความสุข ได้เห็นชีวิตยามเช้าที่ดำเนินไป และที่ขาดไม่ได้ผมมีความสุขกับแก้วเบียร์ในมือของผมเอง
เบียร์แก้วแล้วแก้วเล่า ขวดแล้วขวดเล่าผ่านไปและหมดไปตามลำดับ จนล่วงเลยเข้าสู่ขวดที่สี่...ความรู้สึกของผมกำลังนิ่ง สมองไม่ได้คิดอะไรมากมายนอกจาก เสพภาพต่างๆที่อยู่ตรงหน้า ภาพแห่งชีวิต ภาพแห่งความสุข และเพื่อที่จะให้เข้าถึงแก่นผมก็ต้องเข้าไปให้ใกล้ชิดกว่านั้น ผมวางแก้วเบียร์ลง แล้วออกเดินไปยังร้านขายกับข้าวร้านแรก
เบียร์แก้วแล้วแก้วเล่า ขวดแล้วขวดเล่าผ่านไปและหมดไปตามลำดับ จนล่วงเลยเข้าสู่ขวดที่สี่...ความรู้สึกของผมกำลังนิ่ง สมองไม่ได้คิดอะไรมากมายนอกจาก เสพภาพต่างๆที่อยู่ตรงหน้า ภาพแห่งชีวิต ภาพแห่งความสุข และเพื่อที่จะให้เข้าถึงแก่นผมก็ต้องเข้าไปให้ใกล้ชิดกว่านั้น ผมวางแก้วเบียร์ลง แล้วออกเดินไปยังร้านขายกับข้าวร้านแรก
“ขายเช้าขายเย็นแบบนี้ เอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหนครับเนี่ย...” ผมกล่าวทักทายไปในขณะที่ก้มดูอาหารต่างๆที่ถูกวางไว้อย่างระรานตา
“เอ้า..เลือกเอาเลยนี่แหนมทอดกับแกล้มชั้นดีเลย....กินยันเช้าเลยนะเบียร์เนี่ย” ชายเจ้าของร้านไม่ได้สนใจที่จะตอบคำถามผม แต่ก็แนะนำกับแกล้มให้พร้อมกับรอยยิ้มกว้างๆของเขา
“อ้อผมไม่ได้กินยันเช้าหรอกครับ...ผมพึ่งจะตื่นมากินตอนตีห้ากว่านี่เอง ผมเอาแหนม 4 ชิ้นครับเอาไปวางที่โต๊ะให้ด้วยนะครับ” ผมตอบไปตามความจริง พร้อมกับสั่งแหนมไป ก่อนที่จะผละไปร้านต่อไป....แต่ที่เขาก็ไม่วายแซวตบท้ายมาว่า “ใจรักไปมั้งน้อง...”
ผมเดินข้ามฝั่งมาเพียงไม่ถึงสิบก้าว ก็มายืนอยู่หน้าร้านขายไก่ทอด ...
“รับไก่เท่าไหร่ดีคะ...ข้าวไม่ต้องใช่ไหมรู้สึกจะเป็นกับแกล้มซะมากกว่านะ” พี่ผู้หญิงกล่าวทักทายอย่างมีไมตรีจิต
“แหมรู้ใจจังเลยนะครับ ...เอาใหม่ๆยี่สิบครับ” ตอนท้ายผมหันไปสั่งพี่ผู้ชายที่กำลังยืนทอดไก่ในน้ำมันเดือดๆอยู่
“ใหม่หมดนั่นแหละ เพราะพี่เปิดวันนี้วันแรก” พี่ชายตอบมาด้วยเสียงเรียบๆ
“ok งั้นจัดมา .......ขอบคุณครับ” ผมรับถุงไก่มา จ่ายเงินแล้วก็เดินไปร้านต่อไป
ควันไฟลอยคว้างขึ้นสู่อากาศ กลิ่นไหม้หอมๆชวนให้น้ำลายไหล ลอยมาเตะจมูกผมตอนที่ผมมายืนอยู่ตรงหน้าร้าน....ใช่แล้วครับ ร้านขายหมูปิ้งนั่นเอง
“โอ้โห...เพียบเลย ขายยังไงครับเนี่ย” ผมทักทายไปขณะที่กำลังเลือกหมูปิ้งไม้สวยๆ
“ขายเป็นไม้ครับ...” พนักงานปิ้งตอบมาอย่างรักใคร่สนิทสนม แม้พึ่งจะพบเพียงไม่กี่วินาที
“ซื้อไม้ แถมหมูใช่ไหมครับ...งั้นผมเอานี่แล้วกัน ครับ เอาไม้เสียบไก่หนึ่ง ไม้เสียบหมูสอง” ผมก็โต้กลับอย่างไม่ถือสาอะไรเหมือนกัน แล้วแม้ค้าก็จัดแจงใส่ถุงให้ผม และก่อนที่แม้ค้าจะคลี่ถุงหิ้วมาใส่ให้ ผมก็คว้าถุงหมูปิ้งมาทันทีพร้อมกับบอกไปด้วยใบหน้ามึนๆยิ้มๆว่า
“ไม่ต้องใส่ถุงหรอกครับ...ผมไม่ชอบ” แล้วผมก็ยื่นเงินให้ พละไปอย่างมีความสุข(ที่ได้กวนตีนชาวบ้าน และได้อุดหนุนพวกเขา)
แล้วผมก็กลับมานั่งที่โต๊ะ พร้อมกับเปิดเบียร์ขวดที่ห้าข้างหน้าคือกับแกล้มชุดใหญ่ไม่ว่าจะเป็นแหมนทอด ไก่ทอด หมูปิ้ง และปลาทอดที่ผมสั่งมาหลังจากมานั่งที่โต๊ะแล้ว ผมกินไปอย่างมีความสุขในใจ มีความสุขที่ได้อุดหนุนทุกๆร้าน มีความสุขที่ได้มอบความสุขให้พวกเขา และมีความสุขกับการดื่มเบียร์แบบเบาๆของผม จะว่าไปผมก็ไม่ได้ให้แต่เฉพาะคนนะครับ เพราะตอนที่นั่งกินอยู่นั่นก็มีเจ้าตูบมานั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งผมก็ได้แบ่งมันกินไปด้วยตามอัธภาพ
เมื่อเครื่องดื่มขวดที่ห้าหมดไปแล้ว เพื่อไม่ให้เสียกับแกล้มทิ้งผมก็เลยจำใจต้องเปิดขวดที่หกมาแกล้มกับด้วยล่ะครับงานนี้ ...แต่รู้สึกว่าขวดที่หกนี่ มันชักจะเกินทำความตึงๆไปซะหน่อยแล้วล่ะครับ เข้าขั้นเริ่มเมากันทีเดียว ชั่วไม่นานนักครับสำหรับขวดที่หก เพราะเวลามันก็ล่วงเลยมามากแล้วผมต้องรีบกลับ กลับไปนอน !!!
หลังจากเบียร์ขวดที่หกหมดลง ผมก็ไม่ลืมที่จะอุดหนุนอีกร้านหนึ่งก็คือ ร้านกาแฟยามเช้าใกล้ๆนั่นแหละครับ ..
“พี่ครับ..กาแฟร้อนแก้วนึงครับ” ผมร้องสั่งออกไปเพราะมันอยู่ใกล้กันเพียงแค่วาแค่ศอก
“โบราณหรือเนสคะ” พี่สาวคนนั้นวาง บีบีในมือลงพร้อมกับหันมาถาม
“อะไรก็ได้ ขอเข้มๆครับ” ผมตอบ....
และชั่วพริบตาพี่เขาก็ยกมาให้พร้อมกับน้ำชาอีกแก้วหนึ่งสำหรับล้างปาก ผมจับแก้วกาแฟขึ้นมาถือไว้ในมือกำลังจะก้มลงเป่า แต่แล้วภาพของหญิงสาวที่ก้มลงเป่ากาแฟให้ผู้ชายนั้นมันก็ฉายวับเข้ามาในมโนภาพ ผมจึงเงยขึ้นแล้วหันไปหยิบน้ำแข็งก้อนเล็กๆมาใส่แทน...อุ่นเร็วเหมือนกัน ไม่ต้องเป่าให้เปลืองด้วย อิอิ ....หลังจากที่ผมดื่มกาแฟเสร็จแล้ว ก็เอาแก้วไปคืนครับ
“กินเบียร์แต่ตีห้า ตบท้ายด้วยกาแฟอีกนะ...ป้าไม่มีคำพูดเลยหว่ะไอ้หนุ่ม” ป้าแก่ๆ ซึ่งเป็นแม่ของคนที่ชงกาแฟให้ผม นั่งหันหน้ามาพูดใส่พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของแก ในขณะที่ผมกำลังยื่นแก้วคืนให้ลูกสาวของป้า ...
ผมไม่ได้ตอบคำใดๆ แต่เพียงยิ้มรับไปอย่างเนียนๆก่อนที่จะขึ้นคร่อมรถแล้วก็ขี่กลับมาหอพักอย่างสบายใจ.....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น